Qarabag... Ataya məktub... // Карабах...Письмо папе...

Azerbaijani version:

Salam əziz Ata!
Necəsən? Təzə nə var nə yox?
Məndə hər şey əvvəllər olduğu kimidi.
Amma yaman soyuqdu.Artiq qışdır.Birazdan qar yağacaq və tək heçkimsiz mənə soyuq olacaq.biz səninlə 15 il bundan qabaq ayrılandan bu günə kimi mən sənə çoxlu məktub yazmışam.Mən sənə sənsiz necə yaşadığım haqda yazırdım.Ama deyəsən sən ya mənim məktublarımı almamısan yada onları oxumamısan.Bəlkədə belə daha yaxşıdır.Çünki əgər sən onları oxusaydın sən mənə görə narahat olub vicdan əzabı çəkərdin.Ama mən sənin oğlunam və mən bilirəm bu necə ağır və xoşagəlməzdir.Ona görə mən daha çox susuram və elə edirəmki GUYA məndə hər şey yaxşıdı.
Doğurdanda məndə hər şey normaldır.Yəniki artıq normaldır.Sən məni atandan mən onlanrın dilində danışmağı örgənmişəm.İndi mən ancaq o dildə danışıram.Əvvəlcə mənə çətin idi.Baxmayaraq ki ətrafımdakı hər kəs mənə deyirdi ki, bu mənim doğma dilimdir və o mənim beynimin dərinliklərindən gəlir. Və ata sən onu vəhşicəsinə dəyişdirib məhv edirdin.Ama ata mən axı bilirəm bu yalandır.sən həmişə mənim başqa dillərdə danışmağımın tərəfdarıydın.Sən başqa uşaqlarını da yad dillərdə danışmağa məcbur edirdin hətta bu onlarda pis alınsa belə......Qonaqların xətrinə dəyməkdən qorxurdun ata!Sözün doğrusu ata mən heç vaxt başa duşmürdüm nəyə görə sən qorxurdun qonaqlar yox???çünki onlar sənin qonaqlarındır və onlarda sənin dilini örgənməlidirlər.Ama bizdə nəyə görəsə tərsinə idi.Ona görədə mən nümunəni səndən yox başqalarından götürürəm.Məni özündən razı saymamaları üçün onlarlar onların dilində danışırdım....

Ata ela bilməki mən ailədə ən qeyri-adi olduğumu bilmirdim.Baxmayaraqki sən mənə demirdinki mən ən gözəl ən arzuolunan ən bacarıqlıyam.
Mən indi tez-tez fikirləşirəm bu mənim nəyimə lazimdı???
Mən bununla neyniyim?kimə göstərim ata?
Mən anlayıram ki , bu gözəllik mənə cox acı bir zarafat edib.Hamını bir-birinə qatib az qala bütün dünyanı ayağa qaldırdı sonda isə heç kimin olmadı.Əccəb oldu ona ata!Əccəb oldu bizə!
Mən bu illər ərzində cox arıqlamışam ciddiləşmişəm və daha o qədərdə cazibədar deyiləm.Bəlkədə mənə hərbi ciddilik yaraşır.Bəlkədə indi daha cox kişiyə oxşayıram.
AMA ata mən heç bilmirəm mən bu kişiliklə kimi qorxudacam??? Səni???
Ata mən bizim bir yerdə olduğumuz vaxtlar üçün çox darıxıram.biz ayrılandan hər geca mən yuxular görürəm.Yuxumda biz bir yerdəyik öz dilimizdə ay ata öz dilimizdə danışırıq.Mən hər şeydən razıyam bəzənmişəm.Məndə yara əzik yerlər yoxdu.Birdəki ata mən oxuyuram və mənim səsim exo verir və insanin ruhunu titrədir.Bilirsən ata mən bunu sənə demək istəmiridim ama artıq mənim başqa adım var.Bağışda ama onlar mənim adımı dəyişiblər və mənə özlərinin adını veriblər. Artıq mənim adım-A...Yox yaxşısı budu mən onu yazmıyım.Yəginki bu sənin xoşuva gəlməyəcək. Mən sənin kefini pozub səni vacib işlərindən ayırmaq istəmirəm.
Yəginki bu məktub mənim ən boyük səhfim idi.Naxaq yerə mən onu yazdım və səni vacib ışlərindən ayırdım. Ama ata inanki artiq mənim ürəyim bulanır.Ətrafımda bir dənədə olsun doğma adam yoxdu. Onlar hər ətrafımı sarıblar və elə həmişə çalışırlar məni özlərinə oxşatsınlar. Məni yaralayıb cızırlarki sonra desinlər baxın burda onun anadan olma qədimi xalı var.Ata mənim artıq onlara qarşı durmaqa quvvəm yoxdur.Mən bu alcaq hərəkətlərə dözürəm sadəcə olaraq onlara örgəşirəm. Bunulada mənasız alçaq bir məxluq oluram.
Bilirsən 15 il bəs deyilki bütün kökləri kəsib onları zibilə atasan. Ama 15 il kifayətdirki onların yerində təzə nəsil boyudəsən.Bəlkə əgər mən səninlə nə vaxtsa görüşsəm sən məni tanımayacaqsan. Mənə edilən ədalətsizlik əxlaqsizliqlar mənim yaddaşımda dərin iz qoyub və bunu ata mən sənə omrüm boyu BAQIŞLAMAYACAM!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

P.S. Axmaq suala gorə bağışda ama sən məni geri qaytarmaq istəmirsən???!!!???

Imza: SƏNİN OĞLUN QARABAĞ

Russian version:

Здравствуй, дорогой папа!
Как ты поживаешь? Что у тебя нового?
У меня все по прежнему.
Только вот холодно очень. Пришла зима. Скоро пойдет снег и будет зябко. Одному.
С тех пор как мы окончательно расстались 11 лет тому назад, я много писал тебе. Рассказывал, как мне живется без тебя. Но ты, видимо, не получал моих писем или не читал их. Может быть оно и лучше. Ведь тогда, наверное, тебе пришлось бы переживать за меня и чувствовать угрызения совести. Но я твой сын и понимаю, как это тяжело и неприятно. Поэтому, большей частью молчу и делаю вид, что у меня все терпимо....
На самом деле и меня все нормально. Уже нормально. С тех пор как ты меня сдал, я научился говорить на их языке. Сейчас я говорю только на нем. Поначалу мне было трудно. Хотя все вокруг твердили, что это мой родной язык и заложен в недра мозга генетически. Просто ты его варварски искоренял и уничтожал. Но я же знаю, папа, что это неправда. Ты всегда был за то, чтобы я говорил на разных языках. Ты и остальных своих детей заставлял говорить на разных языках, даже если у них это плохо получалось. Боялся обидеть гостей. И я, по правде говоря, никогда не понимал, почему боялся ты, а не они - гости? Вроде бы в гостях у тебя они и должны учить твой родной язык тоже они. А у нас, почему-то, всегда было наоборот. Вот я и брал пример с остальных. Старался говорить со всеми на понятном им языке, чтоб не думали, что я высокомерный. Не думай, папа, я всегда понимал, что был особенным в семье. Хотя ты не говорил мне, что я самый красивый, любимый, талантливый и желанный.
Сейчас, я часто думаю: зачем мне все это? Что мне с этим делать? Кому показывать?
Я понимаю, что в данном случае красота сыграла со мной не добрую шутку. Раздразнила всех в округе, перевернула, чуть ли не пол мира и в итоге стала ни чьей.…Так ей и надо, папа.…Так нам и надо…

Я похудел за эти годы, посуровел и стал менее привлекательным.
Наверное, мне подходит военная суровость. Я кажусь более мужественным и не столь соблазнительным. Хотя зачем мне это, папа, даже не знаю. Кого я буду этой мужественностью отпугивать?
Тебя?
Папа, я скучаю по тем временам, когда мы были вместе.…С тех пор как мы расстались, я каждую ночь вижу разные сны.
Во сне мы рядом. Говорим на родном языке. Я довольный, нарядный, у меня нет ран и побоев. А еще, папа, я пою, и голос мой отзывается эхом и будоражит душу…
Знаешь, папа, я не хотел тебе говорить, но у меня теперь другое имя. Прости, но они поменяли его и назвали меня по-своему. Теперь я – А…Нет, лучше я не буду его писать. Тебе, наверное, будет неприятно. А я не хочу отвлекать тебя от важных дел и портить настроение.
Вообще, наверное, это письмо моя ошибка. Напрасно, я взялся его писать, напрасно отвлек тебя от многочисленных проблем.
Но, поверь, мне так тошно! Кругом ни одной родной души. Везде они… все время стараются видоизменить меня, сделать похожим на них, оставляют отметины и шрамы, чтоб потом сказать «Видите, у него тут древнее родимое пятно!» Папа, у меня, нет больше сил сопротивляться. Я молчу и терплю все унижения. Я просто к ним привыкаю, становясь ничтожеством.
И знаешь, 11 лет не достаточно, чтобы отрубить и выбросить на свалку все корни…
Но 11 лет вполне достаточно, чтобы взрастить на их месте новое поколение…
Наверное, если мы когда ни будь с тобой встретимся, ты меня не узнаешь. Время беспредела и несправедливости оставили в моем сознании слишком глубокий след.
И этого, папа, я тебе никогда не прощу…

P.S. Прости за глупый вопрос, а ты не хочешь меня вернуть?

Твой сын Гарабахт.